zebra

 

home
Contact
trefwoorden
Google

 

 

 

 

Hoe overleef ik een pillen-tel-computer?
Carmen Kleinegris

boos

In Amsterdam is het zo dat je niet te ver van je huisarts mag wonen. Dat beperkt je keus, maar dat is omdat ze anders in noodgevallen niet snel genoeg ter plaatse kunnen zijn. Toen ik 8 jaar geleden in deze straat kwam wonen werd ik patiënt bij huisarts X. Een éénmanspraktijk en opleider voor nieuwe huisartsen. Huisarts X is een aimabele man, betrokken, aardig en hij begreep ook ingewikkelde dingen. Wat hij niet begreep vroeg hij gewoon en dan kwamen we tot leuke gesprekken.

Na een paar jaar kreeg mijn huisarts tot mijn verdriet een herseninfarct en was volledig uit de running. Afschuwelijk en ik hoopte dan ook alleen maar dat hij weer goed zou herstellen en ooit weer terug zou komen. Artsen boezemen me niet zo snel vertrouwen in maar deze man was het gelukt.
De praktijk werd, zo begreep ik van de assistente, met veel kunst- en vliegwerk voortgezet door  verschillende invallers, vaak kersvers van de huisartsenopleiding. Voor hen niet gemakkelijk denk ik, maar voor de patienten ook niet. Want met de hun zo vertrouwde dokter X hadden velen een goede band. Ik zag in ruim twee jaar tijd bij ongeveer 7 bezoeken evenzoveel huisartsen. Dat is niet leuk, maar geen keus. Soms is iets gewoon zoals het is.

Ik was zeer verheugd toen ik hoorde dat huisarts X weer langzaam ging integreren. Eén ochtend per week en veel verder is hij nooit gekomen. Na anderhalf jaar dappere pogingen, heeft hij volledig moeten afhaken. Zijn brein wilde niet genoeg meer meedoen voor een hectische stadspraktijk. Helaas ben ik hem nooit meer tegengekomen. Plotseling was er een brief over het afscheid en met de naam van huisarts nummer 8, die de praktijk had overgenomen.

Nieuwe bezems vegen schoon was vast de gedachte want alle systemen veranderden in de praktijk. Zo ook de wijze waarop je herhaalrecepten vanaf nu telefonisch kon aanvragen via de medicijnlijn. Ook werd ik gebeld dat ik voortaan jaarlijks bij de long-puf huisartsondersteuner onder controle zou komen. Nou nee, ik ben al onder controle bij het Antoni van Leeuwenhoek, dat is meer dan genoeg. Oh ja…nu…dat wisten ze niet. Dat kan gebeuren, zo’n medisch dossier leest soms lastig.

Afijn, een paar weken later bel ik keurig de receptenlijn en doe een bestelling voor herhaalrecepten voor longmedicijnen en neusdruppels. Mij wordt gemeld dat een dag later het recept zal klaarstaan. Bij mijn komst -twee dagen later- in de apotheek bleek er echter nooit een recept te zijn binnengekomen. Dat was behoorlijk lastig, want laatste nippertje voor de vakantie. Afijn, foutje, kan gebeuren.

Een tijd later bel ik opnieuw voor een herhaalrecept de receptenlijn. Als ik na een paar dagen de medicatie ga ophalen, blijk ik maar twee van de drie bestelde medicijnen te krijgen. Meer staat er niet op het recept. Dat ga je dan herstellen, het kost weer tijd, maar vooruit!

De derde keer dat ik de receptenlijn bel en vervolgens mijn medicatie ophaal in de apotheek, blijkt men de verkeerde longpuffers te hebben voorgeschreven. Ik gebruik twee verschillende soorten en type A had ik nog ruim op voorraad maar type B was echt aan z’n eind. Geïrriteerd bel ik de volgende dag de assistente en vraag hoe dit toch steeds zo fout kan gaan. Nou hoor, ik moest niet zo bozen. Hallo, natuurlijk ben ik het beu. Als mijn linkerbeen geamputeerd moet worden moet je niet het rechterbeen afzagen! Dus ik wijs haar op het feit dat ik in korte tijd al drie maal -door een fout aan hun kant- niet over de (juiste) medicijnen kan beschikken. OK, nah ja, ze zal het oplossen…

Aflevering vier, ik bestel panzytrat, wat longmedicatie en allergiepilletjes via de receptenlijn. De panzytrat slik ik bijna 8 jaar nadat een oncoloog me dat heeft voorgeschreven vanwege het gebrek aan vitale organen als gevolg van operaties. Ik ga naar de apotheek, en ja hoor, de panzytrat zit er niet bij…pfff… De apotheker laat me het opgegeven recept in haar computer zien en inderdaad, de ‘fout’ ligt bij de huisarts.

Ik loop een paar panden verderop naar de assistente van de huisarts en die komt met de uitleg: ‘volgens de computer kunnen mijn panzytrat pillen nog niet op zijn DUS hebben ze de panzytrat niet doorgegeven aan de apotheek’. Nou ja zeg…niet even met mij bellen ofzo, maar gewoon het recept niet doorgeven aan de apotheek. Hoezo communicatie?
Met verdwaasd boos hoofd sta ik naar de assistente te kijken, want los van het feit dat hun pillentelcomputer dan niet werkt, vind ik het onbeschoft dat je mij niet even laat weten dat de pillencomputer vindt dat ik geen nieuwe pillen mag krijgen. In de pillentelcomputer staat namelijk geheel verkeerd genoteerd dat ik maar 3x daags panzytrat mag slikken. Dus ik leg uit dat ik vaker kleine maaltijden moet eten, omdat kotsen en diarree zo lastig is, en dat ik bij elke maaltijd of tussendoortje die pillen slik.
Ja, ja, ja, lastig, ja, ja, dat moet ik dan toch maar met de huisarts bespreken. Dáág, jullie hebben iets veranderd in overleg met je eigen computer, los het dan ook even op mét die computer.

Aflevering 5; ik loop een paar dagen later naar de apotheek in de veronderstelling dat daar toch echt wel een recept voor panzytrat ligt, maar nee. Dus ik loop, terwijl mijn bloeddruk stijgt -wat voor mij overigens niet slecht is-  weer richting huisarts. En ja hoor, een nieuwe assistent, nummer 15 ofzo. Ja, ja, lastig dat die pillen op zijn, nee, dat moet ik dan toch echt met de huisarts zelf bespreken want zij is ook maar een invaller.
FUCK denk ik. NEE zeg ik, gedecideerd, bespreken jullie dat maar met de huisarts, jullie hebben mijn pillenaantallen  veranderd, zonder overleg met mij. En misschien is dat wel het irritantst, dienstbaarheid is vaak ver te zoeken hier in de grote stad. ‘Klant is koning’ gaat echt alleen op in reclames maar zeker niet voor patiënten. Je moet hier echt voor alles een afspraak maken, want dat inloopspreekuur raad ik zeker niemand aan. Daar zit je in een kleine kille ruimte meestal anderhalf uur te wachten voor je aan de beurt bent. Maar als je een afspraak wilt maken, kom je vaak pas een week later aan de beurt. Dat is dus ook niet handig als je pillen op zijn.

Maar wat vooral ontbreekt is begrip. Het begrip dat ik ruim twee jaar super solidair en zonder klagen allemaal verschillende huisartsen heb doorstaan, met allemaal een andere gebruiksaanwijzing. Daar heb ik uit loyaliteit met de zieke dokter X nooit over gemopperd, hoe vervelend dat soms ook was. En nu word ik weer geacht me aan een nieuw SYSTEEM met een pillentelcomputerprogramma aan te passen en nul communicatie als het misgaat.

En je gelooft het niet…drie weken geleden kwam ik bij de huisarts vanwege een longontsteking en toen kreeg ik dus weer een andere huisarts! Een aardig mens hoor en de juiste graad van bezorgdheid. Maar jezu, ik weet niet eens meer de naam van huisarts nummer 10 in drie jaar.

Kortom, ik begrijp de ergernissen wel die ik dagelijks van kankerpatiënten en hun naasten hoor. Het is als je ziek bent niet gemakkelijk participeren in een systeem waar de spelregels niet mee bewegen. Je moet je niet alleen aan de kanker aanpassen, er wordt ook van je verwacht dat je je aanpast aan systemen van artsen en ziekenhuizen. En dan is gebrek aan communicatie en dienstbaarheid echt iets dat je tot wanhoop drijft. Dus zullen we daar eens fullspeed de aandacht op richten, in plaats van op alle modieuze eHealth-speeltjes waar geen patiënt blij van wordt omdat menselijk contact nog altijd prevaleert.

 

facebook YouTube Twitter